نادر ابراهیمی درگذشت

نادر ابراهیمی درگذشت

نادر ابراهیمی درگذشت

نادر ابراهیمی درگذشت

...

خدایش بیامرزاد

حالیا معجره باران را باور کن

و سخاوت را در چشم چمن زار ببین

و محبت را در روح نسیم

که در این کوچه تنگ

با همین دست تهی

روز میلاد اقاقی ها را جشن می گیرد!

خاک جان یافته است

تو چرا سنگ شدی؟

تو چرا این همه دلتنگ شدی؟

باز کن پنجره ها را

و بهاران را

بهار، بیش از آنکه حادثه ای در طبیعت باشد، حادثه ایست در قلب آدمی.

و پیش از آنکه در طبیعت محسوس شود، در حسی انسانی وقوع می یابد.

این، در بهاران، گل نیست که باز می شود، گره های روح انسان است./

          استعداد بزرگ ترین دروغی است که انسان به خویش گفته است.

انسان برای تسلیم شدن به تکرار نیامده است؛ حتی مغلوب تکرار خوب ترین چیزها نباید شد. چراکه آنچه تکرار می شود، ممکن است خوب نباشد.

چیزی نفرت انگیزتر از عادت به آنچه دوست داریم نیست.

 گمان نمی برم شکیبایی درمان انتظار باشد. شکیبایی خیالی ست که ما برای رهایی از رنج انتظار و ناامیدی آن را ابداع کرده ایم.

"در زمانه ای که روز به روز به دست آوردن آنچه پدربزرگان ما «یک لقمه نان حلال» می نامیدند، سخت تر می شود؛ نوع دوست داشتن ها، انتظار کشیدن ها، نیایش کردن ها، چشم به در ماندن ها و عشق ورزیدن ها دیگر متفاوت شده است؛ باورهایمان تغییر کرده است. آنقدر زیاد، که درک یک احساس تلخ، ناخودآگاه مرا به یاد این یادداشت انداخت..."  

من خویشاوند نزدیک هر انسانی هستم که خنجری در آستین پنهان نمی کند، نه ابرو به هم می کشد، نه لبخندش ترفند تجاوز به حق نان و سایبان دیگران است. نه ایرانی را به انیرانی ترجیح می دهم، نه انیرانی را به ایرانی. من یک لر بلوچ کرد فارسم. یک فارسی زبان ترک، یک  آفریقایی اروپایی استرالیایی امریکایی آسیایی ام، یک سیاه پوست زرد پوست سرخ پوست سفید م که نه تنها با خودم و دیگران هیچ مشکلی ندارم، بل که بدون حضور دیگران وحشت تنهایی و مرگ را زیر پوستم احساس می کنم. من انسانی هستم در جمع انسان های دیگر بر سیاره ی مقدس زمین، که بدون دیگران معنا ندارم.

خوش حالم که برای نفس کشیدن، هوا را کثیف نکرده ام. من اگر مقروض کسی باشم، آن کس فقط خود من است. من مقروض خویشم. وامدار خویشم. این تن، این عمر، این زندگی دردها از دست من کشیده است. ولی بگذار احمد مقروض احمد باشد. بگذار شاملو وامدار شاملو باشد. بگذار احمد برای خوشی های احمد، گلیم پاره ی دیگران را از زیر پایشان بیرون نکشد.

"احمد شاملو"

روحش آرام بادا.

ناگهان جغد سیاه گویا آسمان را سوراخ کرد و از ناکجاآباد بر من فرو آمد." آنگاه، بال های جغد سیاه تو را پوشاندند؛ بالهایش به قدری بزرگ بودند که سایه شان برای مدتی طولانی بر

  دوست دارانت افتاده بود.

میان بیگانگی و یگانگی هزار خانه است. آنکس که غریبه نیست، شاید که دوست نباشد.

آنها می خواهند که تلقین کنندگان صمیمیت باشند.

  «شما» را به «تو» و تو را به «هیچ» بدل می کنند. 

بر نزدیک ترین کسان خویش، آن زمان که مسیحا صفت به سوی تو می آیند، بشور!

                                           ایمان، نیاز به آزمودن را مطرود می دارد.

"گاهی روزمرگی آدمی را از دیدن واقعیت های دنیای خود غافل می کند. واقعیت هایی که برای بیان آنها چاره ای جز داشتن یک زبان تلخ نیست! و تلخی، همیشه بد نیست."

با تامل متن این پست را کمی تلخ و بلند انتخاب کردم، زیرا همیشه بین ـ تقریر حقیقت ـ یا ـ تقلیل مرارت ـ اولی را ترجیح داده ام 

برای قصه ای که در پایانش رسیدیم و هیچ کس درباره آغازش سخن نگفت؟

در تالار برزگ هر ندامت، از دست رفته ها و به دست نیامده ها در کنار هم می رقصند.  

                                   با آرزوی سلامتی برای " نادر ابراهیمی"

                          برای این که بداند دوستش داریم و به یادش هستیم